Την ανέχεια, τα συσσίτια και τα 600.000 παιδιά που, σύμφωνα με έκθεση της Unicef, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης επισημαίνει η μεγάλης κυκλοφορίας Βρετανική εφημερίδα «Guardian», κάνοντας λόγο για μεγάλη επισιτιστική κρίση και χιλιάδες Ελληνικές οικογένειες αντιμέτωπες με την πείνα, στον καιρό του Μνημονίου.
«Η πείνα δεν είναι μία λέξη που μπορεί να πει κανείς εύκολα στον Αντώνη Αντάκη. Και στο 28 της οδού Βεΐκου, στο κτίριο της Λέσχης Αλληλεγγύης είναι μία λέξη που δεν αναφέρεται ποτέ. Αλλά ο φόβος του να μην έχεις να φας είναι η δύναμη που κινεί όσους σταματούν εδώ- και αυτό που κρατά τους ακάματους εθελοντές να στοιβάζουν ρύζι, μακαρόνια και άλλα προϊόντα που Έλληνες, όπως ο Αντάκης, παίρνουν στο σπίτι τους», ξεκινά το ρεπορτάζ της ανταποκρίτριας στην Αθήνα, Ελένα Σμιθ, η οποία συγκεντρώνει ιστορίες για τη «ματιά του Guardian» προκειμένου να δημιουργήσει ένα συνολικό πορτρέτο για την κατάσταση των οικογενειών στη χώρα το φετινό καλοκαίρι.
Όπως γράφει η εφημερίδα «Έθνος», ο κ. Αντάκης δήλωσε στον Guardian, «η αλήθεια είναι, ότι αν δεν ερχόμουν εδώ δεν θα είχα να ταΐσω τα παιδιά μου», ο οποίος είναι προσφάτως χηρεύσας με τρία παιδιά.
«Πριν από τρία χρόνια, όταν ήμουν αφεντικό και είχα δύο εργαζομένους, η ιδέα του να πηγαίνω οπουδήποτε για να βρω φαγητό μού φάνταζε αδιανόητη. Τότε κέρδιζα 3.000 ευρώ το μήνα και το ψυγείο μου ήταν πάντοτε γεμάτο», συνεχίζει.
Το έργο του να εξασφαλιστεί ότι αυτές οι οικογένειες, όπως του Αντάκη, θα έχουν φαγητό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού γίνεται ακόμα πιο σκληρό το Σαββατοκύριακο που οι Ελληνες προετοιμάζονται για την καθιερωμένες θερινές τους διακοπές, οι οποίες επηρεάζουν υπηρεσίες, όπως της διανομής τροφίμων στους απόρους.
Κανονικά, το ενδεχόμενο η Ορθόδοξη Εκκλησία - ή οποιοσδήποτε άλλος φιλανθρωπικός οργανισμός - να περιόριζε τις δραστηριότητές της τον Αύγουστο θα περνούσε απαρατήρητο. Αλλά στην υπερχρεωμένη Ελλάδα κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να αγνοηθεί, επισημαίνει η αρθρογράφος.
Σε ένα σκηνικό όπου η ανεργία βρίσκεται σε επίπεδα ρεκόρ και με την χώρα να βιώνει τη χειρότερη κρίση στην σύγχρονη ιστορία της, οι κακουχίες έρχονται στην επιφάνεια με τρόπους που δεν είχε προβλέψει κανείς προηγουμένως.
Για τον κ. Αντάκη και τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων που εξαρτώνται από τα συσσίτια, ο Αύγουστος έχει γίνει ο σκληρότερος μήνας. «Ειλικρινά ανησυχώ ότι μία μέρα δεν θα μπορώ να θρέψω τα παιδιά μου», λέει ο 39χρονος.
«Από αφεντικό που ήμουν, τώρα νιώθω τυχερός αν κερδίσω 500 ευρώ το μήνα. Δεν μπορείς να ζεις με αυτά και να πληρώνεις λογαριασμούς και χρέη και φόρους και να συνεχίσεις να επιβιώνεις», συμπληρώνει.
Το δημοσίευμα συνεχίζει με αναφορά στη Λέσχη Αλληλεγγύης την οποία χαρακτηρίζει ως μία από τις πολλές ομάδες που συστάθηκαν από ενδιαφερόμενους πολίτες που ανησυχούν για τις συνέπειες της κρίσης.
Καθώς η χώρα παραπαίει από το ένα πακέτο βοήθειας στο άλλο, ένα κλίμα σιωπηρής απόγνωσης εξαπλώνεται στην Ελλάδα. Η πολιτική της φτώχειας, με τις συνεχείς περικοπές, αυξήσεις φόρων και απολύσεις που ζητά η τρόικα, έχει αφήσει συντρίμμια στο πέρασμά της.
Όπως σχολιάζει η Σμιθ, η Εκκλησία αναλαμβάνει τη σίτιση περίπου 55.000 ανθρώπων καθημερινά, ενώ οι δημοτικές Αρχές διανείμουν περίπου 7.000 γεύματα σε συσσίτια της Αθήνας.
Αναφέρθηκε δε και σε μία απογοητευτική έκθεση, η Unicef, η οποία αναφέρει ότι περίπου 600.000 παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα και περισσότερα από τα μισά, δεν εκπληρώνουν τις καθημερινές βασικές διατροφικές ανάγκες τους.
«Στο τεταμένο πολιτικό περιβάλλον της Ελλάδας η πολιτική του φαγητού είναι ευαίσθητη υπόθεση. Τους τελευταίους μήνες το αμεταμέλητα ακροδεξιό κόμμα της Χρυσής Αυγής διοργανώνει συσσίτια μόνο για Έλληνες, προκειμένου να κερδίσει υποστήριξη», υπογραμμίζει η ανταποκρίτρια του Guardian.
